Geleerd van het leven

Mijn moeder is, toen ik pas zes jaar oud was, pittig ziek geworden; een hersentumor. Hieraan is ze in de loop van de 28 jaar dat ze daarna gelukkig nog geleefd heeft 7 keer geopereerd, met een steeds hoger wordende frequentie en na de operaties steeds een beetje meer uitval van vitale functies.

Als oudste kind van ons gezin met 5 kinderen heeft dat mijn leven uiteraard wel een bepaalde ontwikkeling en kleuring mee gegeven. Vanaf haar eerste ziek zijn heb ik altijd een bepaalde verantwoordelijkheid gevoeld thuis. Iemand heeft wel eens tegen me gezegd:

Jij bent geboren met een oude ziel.



Ik heb volgens mij weinig tijd voor pubergedrag gehad. Ik sta enigszins gereserveerd in het leven, geniet niet makkelijk en onbezorgd, ben niet erg spontaan maar ben wel heel zorgzaam en liep altijd in de plooi van de verantwoordelijkheid. Ik voelde me vaak eenzaam, een buitenstaander, maar niet op een manier dat het me in de weg zat. Dat heeft eigenlijk een groot gedeelte van mijn leven zo voortgeduurd, zo ben ik immers door het leven gevormd. Ik klaag daar helemaal niet over, het is gewoon een constatering.

Pas door mijn vrouw Fieke is mijn eenzaamheid voor een groot gedeelte verdwenen en ben ik opener, toegankelijker en gelukkiger geworden. Ik durf tegenwoordig meer van mezelf te laten zien. Ik heb mijn eigen weg in het leven gezocht en gevonden.

Voorbeeld
Het is niet makkelijk om kind te zijn van iemand die keihard werkt en veel aandacht krijgt, dat is vervelend. Ik probeer nu in te halen wat ik vroeger heb verwaarloosd. Of dat mogelijk is? Misschien niet echt, maar ik doe er enorm mijn best voor.

Mijn doel is dat mijn kinderen mij later gaan herinneren als iemand aan wie ze voorbeeld kunnen nemen, aan wie ze met liefde en trots terugdenken. Ik ben streng, maar rechtvaardig en probeer de nadruk op kansen te leggen en probeer mijn kinderen discipline bij te brengen. Het gebruik van je eigen talenten en jezelf steeds maar verder ontwikkelen is ook iets wat ik ze regelmatig voor hou.